Powered By
BLOGFA.COM
عشقت را می پذیرم و عشق خودم را نثارت می کنم.نه عشق زنی به مرد ، که عشقی بی نام و بی توجیه، مثل رودی که نمی تواند توجیه کند چرا در مسیری مشخص جاری است، و صرفاً پیش می رود.عشقی که نه چیزی می خواهد و نه در ازایش چیزی می دهد؛ فقط هست.من هرگز مال تو نخواهم بود و تو هرگز مال من؛ اما می توانم صادقانه بگویم دوستت دارم، دوستت دارم ، دوستت دارم.
روزت مبارک مای دیر، دوستت دارم
به لبت نافه آهو
تویی آن نرگش خوش بو
تو بگو خانه من کو؟
نه سواری نه پیاده
چو بهاری پاک و ساده
نشکن جام شرابم
منم آن جام و تو باده؟
آتشی خاست ز لبها روز شد ظلمت شب
فاش شد راز من و عشق مرا رسوا ساخت
غمزه چشم تو آتش شد و تب
@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@
دل نداست که صید تو و در دام تو بود
چه کمندی ست لبانت که مرا عقل ربود
گر نیایی یه برم امشب و شب های دگر
این همه دام که گسترده چه سود
**********************************************************
هنگام درنگ است
آراسته گل زلف ودو ابرو
این صبح قشنگ است
بلبل به ترنم به ترانه
معشوقه به چنگ است
ازبرگ رخش شرم روان است
این وصل نه ننگ است
برخیز و غزل خوان به سپیده
این خواب شرنگ است
صدبوسه بزن بر لب لعلش
این بوسه مرگ است
صفای من
خیال ترک من داری نمیدانم
سرای دیگری داری نمیدانم
شبی هم خواب اغیاری نمیدانم
ولی می دانم ای شیرین سخن در روزهای پیش
تو را با من وفایی بود و عهدی درشبی شیرین
به نام من
تو را بامن حدیثی بود و نجوایی
مراپیش تو قربی بود و ماوایی
چه شد ای مهربان پیشتر
قلبت شده سنگی برای من
سخن از هجر می گویی
و از مرگ وفا و عهد می گویی
مرا نیرنگ می خوانی
صفای دیدگان من
منم تشنه
تو چون آبی
من خسته
تو چون خوابی
اگر خوابم تو بیداری
چو بیدارم تو در خوابی
تویی رویای خواب من
کویر تشنه لوتم
زمین خسته و سوتم
درخت فصل پاییزم
نمی باری چرا برمن
بهارین ابر پر جوشم
دل به که داده ای کنون
که ز دل خویش برده ای
هوش و قرار و یاد من
من به کسی نگفته ام
هجر و فراق و رنج خود
گونه زرد و اشک من
گفته زبان حال من
تیغ زدی به قلب من
دو من نمک به زخم من
ای بت عاشق کش من
کی بدهی دوای من؟
جان بدهی چون بکشی
آب حیات سحری
تشنه لبم بر لب تو
جان ندهی به جان من؟
مست شدی جام شدم
زلف شدی شانه شدم
چشم شدم نگارمن
کی بشوی نگاه من؟
خواب و خیال وسخنم
روز و شبم با تو منم
ای دل بی قرار من
پس ندهی قرار من؟
آواره شدم من
ز هجر رخسارت
دیوانه شدم من
به بند زلف تو
در بند و پریشانم
نگار مه رویان
بی تو چه چه پریشانم
با بت عیار شدم
غمزه زدم چشم شدم
شهره اغیار شدم
عاشق دیوانه شدم
شمع بدم عاشق پروانه شدم
بال و پرش سوخته ام
خود پر پروانه شدم
جامه دریدم زجنون
جامه پر وصله شدم
جان به جنون باخته ام
خانه ویرانه شدم
جمره به جانم زده ای
هیمه جانت شده ام
از شرر گدازه ات
پر شرر و جمره شدم
تیغ به جانم زده ای
زخم زبانم زده ای
عاشق اخمت شده ام
ورد زبانت چو شدم
ورد زبانم شده ای
قاتل جانم شده ای
ای مه عیار سخن
سحر زبانم شده ای
ساحر آواره شدم
روز يكشنبه ،يعني شبش ،۲۵ دي ماه ۱۳۹۰ را نبايد فراموش كني.ميكشمت اگه يادت بره.
شديدا عجله داشتم اما راه بند آمده بود و خيابان ترافيك شديد داشت.حدس زدم باز تصادف شده باشد ......... نه تصادف نبود .آمبولانس بهشت آباد بود و تعدادي ماشين كه متوفي را همراهي مي كردند...... ديگر عجله ندارم....
قبلا معني مردن را درك نكرده بودم!!! نمي فهميدم وقتي يكي فوت مي كند يعني چي؟!!!! هيچ حسي نداشتم نسبت به اين مقوله. اما الان با ديدن هر تابوت و مراسمي مي فهمم عزدار در چه حالي است!!! چرا فكر مي كردم پدرم فناناپذير است؟!! خيال مي كردم هميشه هست و خواهد ماند.....حتي وقتي مريض بود و توان حركت نداشت ،وجودش برايم اطمينان بخش و آرامش بخش بود.باورم نمي شد رفتني است ........ اگر مي دانستم كه شب آخر تنهايش نمي گذاشتم.اصلا حتي يك ثانيه به فكرم نرسيده بود صبح آن شب از دنيا برود.لحظه مرگ تنها بود.........
اين موضوع مدتهاست كه داره داغونم مي كنه.
مو یت پریشان سینه ها همچون پر ناز
دستی زدم بر سینه و لب بر لب لعل
گرم لبت می گفت با من قصه و راز
گفتم چه جای قصه و حرف و حدیث است
با من بیا این لحظه را در اوج پرواز
مست حدیث عشق بودی و دو چشمت
می خواند آواز خوشی با چهره ای باز
گویی زبان لال است در زنجیر و زندان
دیگر کسی کامنت هم درسر ندارد
اما زبان تیز است بهر قتل خوبان
کامنت بوسه شدگران وعشق کم شد
وبلاگ ها مسدود و تعطیلی فراوان
وبلاگ دختر ها فراوان بود اما
هرکس که شوهر کرد شد قاطی مرغان
وبلاگ خود را بست وشد او را فسانه
کامنت های خوشگل و آیکون یاران
اما پسرها ای امان از نسل بیکار
اندر شکار دختران چون شیر غران
هر روز با نامی و وبلاگی مسج ها می فرستن
قربان عشق لیلی و فرهاد وش در سلک مستان
روز دگر با دیگری مجنون عشق اند
صد قصه می گویند وشعر نو سرایان
زرزور چون می بیند این راز عجب را
محزون نشسته گوشه ای چون بی نوایان
ما را نوای عشق بود و سازمستی
اکنون چرا وبلاگ ها گشته پریشان
رفتن چه سخت و ماندن نیز بی عذر و بهانه است
دیگر کسی یک صبح به خیر خشک هم در سر ندارد
حتی تکان سر دیگر سلام مهربانی نیست اما
شاید تعجب های ما هر روز افزون است از دی
دیروزمن از یک تعجب مات ماندم
امروز اما بی تعجب زندگی ها سخت سخت است
هر روز ما را با تعجب سیر کردند
حیرت به دندان زندگی هموار کردند
دیگر اگر میلیاردها در لحظه ای گم گشت جای پرسشی نیست
دیگر اگر عرفان کاذب شهره گردد حیرتی نیست
حتی اگر جادو و جنبل سکه گردد چاره ای نیست
در هاله ای از نور گر اعجاز گردد شبهه ای نیست
گر از حرامی بارها تجلیل گردد چاره ای نیست
دیگر اگر اشراقیان بی بهره گشتند
بر دامن مشائیان اعجاز بستند
دیگر اگر خورشید را بر دار کردند
دیگر اگر
دیگر اگر حتی خدا را تهمت و انکار بستند
حتی اگر بر دامن رزمندگان خروار تهمت بار کردند چاره ای نیست
عشق حتی لحظه انکار نیست
عشق کی گفته شب وصل و خوشی است
عشق فریادی زهجر و بی کسی است
هجر عاشق می سازد و دیوانه نیز
خنجری بر قلب آرد تیز تیز
عشق با عاشق ندارد رحم هیچ
دره تاریک است و راهی پیچ پیچ
« من نمیدونم چطور می توانم در دنیایی باشم که پدرم توش نیست.»
این جمله رو یکی از هنرپیشه های فیلم آناتومی گری گفت.وقتی پدرش فوت کرد.کاملا درکش می کنم.
به کجا چنین شتابان؟
گون از نسیم پرسید
دل من گرفته زین جا
هوس سفر نداری
ز غبار این بیابان؟
همه آرزویم اما
چه کنم که بسته پایم.
به کجا چنین شتابان؟
به هر آن کجا که باشد
به جز این سرا، سرایم
سفرت به خیر اما
تو و دوستی، خدا را
چو از این کویر وحشت
به سلامتی گذشتی
به شکوفهها، به باران
برسان سلام ما را
محمدرضا شفیعی کدکنی
ازآجیل سفره عید
چند پسته لال مانده است
آنها که لب گشودند؛خورده شدند
آنها که لال مانده اند ؛می شکنند
دندانساز راست می گفت:
پسته لال ؛سکوت دندان شکن است !
حسین پناهي
ابروی تو سجاده و محراب شهیدان
یک غمزه زدی ماه ز خجلت شده محجوب
منظومه خورشید به عشق ت شده خندان
اگر من جای او بودم
همان یک لحظه اول
که اول ظلم می دیدم از مخلوق بی وجدان
جهان را با همه زیبایی و زشتی
به روی یکدگر ویرانه می کردم
عجب صبری خدا دارد
اگر من جای او بودم
که در همسایه صدها گرسنه
چند بزمی گرم عیش و نوش می دیدم
نخستین نعره مستانه را خاموش آن دم بر لب ژیمانه می کردم
عجب صبری خدا دارد
اگر من جای او بودم
که می دیدم یکی عریان و لرزان
دیگری ژوشیده از صد جامه رنگین
زمین و آسمان را واژگون مستانه می کردم
عجب صبری خدا دارد
اگر من جای او بودم بگرد شمع سوزان دل عشاق سرگردان
سراژای وجود بی وفا معشوق را پروانه می کردم
عجب صبری خدا دارد
اگر من جای او بودم
به عرش کبریایی با همه صبر خدایی
تا که می دیدم عزیز نابجایی
ناز بر یک ناروا خاری می فروشد
گردش این چرخ را وارانه بی صبرانه می کردم
عجب صبری خدا دارد
چرا من جای او باشم
همین بهتر که او خود جای خود بنشسته و
تاب تماشای زشتکاری های این مخلوق را دارد
وگرنه من به جای او چو بودم
یک نفس کی عادلانه سازشی
با جاهل و فرزانه می کردم
عجب صبری خدا دارد...
شاعر: نمی دانم
این شعر تقدیم به همه زنان می گردد با احترام
روز زن شد شاد شد سکه فروش
جیب من خالی شد از هرچه قروش (( قروش واحد پول قدیم))
گفته بودم بهر این روز بزرگ
دسته ای گل می خرم از گل فروش
می دهم آن را به همسر با خلوص
قلب پاکم باشد و پیک سروش
چند روز خوش بودم با این خیال
نقشه ها می چیدم و بودم خموش
یک دو روزی مانده بود از واقعه
بحث شد از شادی و از عیش و نوش
گفت همسر با تو من شادم ولی
مانده در ذهنم گلایه نی خروش
سال پیشین روز زن یادم نرفت
مانده در خاطر مرا آن گل فروش
یک گل پژمرده آوردی مرا
نصف شب بود و صدایت پر خروش
گفتمش من توبه کردم سال پیش
بعد از آن گشتم تو را حلقه به گوش
گفت امسالت چه باشد هدیه ها
گفتمش یک گل دهم صد سکه روش
گفت من را مسخره کردی عجوز (( عجوز یعنی پیر))
از تو من سکه ندیدم جز قروش
گفتمش از کارمندی همچو من
هیج ناید جز گلی از مانده های گل فروش
گفت می دانم تو را عرضه نشد
تا شوی بازاری و در حجره ای کالا فروش
گفتمش لقمه حلالی می خورم با آبرو
گفت تهمت می زنی بازاریان را هان خموش
گفتمش من با قناعت بار خود منزل برم
گفت هذیان گو شدی رفتی ز هوش
گفتمش این عقل را من بارها گفتم طلاق
گفت من هرگز ندیدم در کنارت عیش و نوش
گفتمش صدق و صفا و راستی در زندگی آورده ام
گفت می دانی که کالایت ندارد قیمتی بهر فروش
گفتمش عقل تو را امروز نا قص ندیده ام
گفت عقل خفته ام را خورده موش
گفتمش شوخی مکن ای همنشین سال ها
گفت با خنده مشو دلگیر ای دریای هوش
گفتمش از خنده ات چون لعل می بارد امید
گفت ای شوی م مشو ناراحت از جوش و خروش
گفتمش بر گو سخن این قصه چیست
گفت بهر روز زن آماده کردم من برایت جام نوش
گفتمش ای یارخوبم چیست این سور پریز
گفت آوردم تو را تازه عروسی شیک پوش
گفتمش هذیان چه گویی این چه باشد ای عزیز
گفت این باشد جواب زحمتت ای ژنده پوش
گفتمش هرگز نخواهم جز تو و قلب تو ای محبوب من
گفت من قلبم به تو دادم ولی این هدیه روش
گفتمش من خواب می بینم کنون یا در جنون
گفت آماده شو برو در حجره ات با عیش و نوش
داشتم می گفتم و می گفت با اصرار ها
تا به اصرارش شدم داماد و او هم ساقدوش
به همه مادران و زنان مبارک باد
شاد و پیروز باشید زنان قهرمان مادران شیر دل ومهربان
ضمنا جاسوسان خناس مبادا این شعر را به دختر ترشیده برسونند
دختری ترشیده ام مردان چرا بی عرضه اید
بارها پرسیده ام مردان چرا بی عرضه اید
در پناه همسر خود زن ذلیلی تا به کی؟
دست در دست قضای جیب خالی تا به کی
ترس و وحشت از دوم چرا دارید مردان شجاع
من بسی در انتظار شوهرم مردان چرا بی عرضه اید
من بسی غم دیده ام مردان چرا بی عرضه اید
من نمی خواهم طلا و خانه و ماشین شیک
سن من از چل گذشت و انتظار زنگ در
تازه دامادی نمی آید گلی در دست آن مسکین پسر
زنگ در را بارها تعمیر و تازه کرده ام
من بسی غم دیده و ترشیده ام مردان چرا بی عرضه ایید
از شب بی شوهر تا آخر این عمر من ترسیده ام مردان چرا بی عرضه اید
تازه وبلاگی زدم شاد و قشنگ و بی مثال
شرح و جریان خودم را من نوشتم در مقال
بارها گفتم نمی خوام دگر شوهر ولی
تازه ترفندی است این دامی برای آن رجال
باز هم شوهر نیامد زندگی شد تار و بختم شد سیاه
گوش بر زنگم و چشمم روز و شب مانده به راه
موی من گشته سفید و چهره ام چین و چروک
باز ماندم دختری ترشیده و پر درد و آه
کس نمی آید سراغ دختران پا به سن
جز زمین گیران زن از دست داده نوح سن
یا که مطرودین از اهل و عیال و زندگی
پای در گوران خالی جیب و مسکن روی شن
دختری ترشیده ام مردان چرا بی عرضه اید
زن ذلیلان بارها پرسیده ام یک زن؟ چرا بی عرضه اید
داده شرع مصطفی تجویز بهر چارتا
تا شود حل مشکل ترشیده ها
گر میانگین دو زن در خانه ای گردد درست
بهر جبران میشود وارد زن از آن جا ها
باز ما ماندیم بی شوهر چرا ترشیده ایم
از سیاه بخت خود ترسیده ایم
ما و مردان ضعیف زن ذلیل
بارها خواب عروسی دیده ایم
دختران یا رب چرا ترشیده اند
خیل مردان زمین بی عرضه اند
خواب دیدم شوهری دارم شبی
قد بلند و چار شانه خوش لبی
در بغل بگرفتمش محکم ولی
صبح دیدم بالشم داده لبی
کجای آب بی دین است؟
صدای خشم می آید و شلاقی
که بر اندام نرم دختران صد زخم می کارد
و زنجیری که بر دست پسرها قفل می گردد
صدای شحنه می آید
چرا خلوت کنار آب می دارید
چرا چشمک به غیر محرمان دارید
کنون باید پسرها را به زندان برد
برای چند روزی موعظه ،ارشاد وشاید سیلی نرمی
مگر این شهر بی شحنه است
چرا این قوم بی دین است
لب این شحنه خشک و با صدایی خشم تر
فریاد می بارید از حرفش و می غرید
و با خیل سپاه خویش جوانان را به سوی قلعه زندان
به سوی مرگ می راند
صدای ناله می آید
ولی نه این صدا ناله ای نیست
صدای ضجه و فریاد و هشدار است
صدای دختران دردمند عاشق شهر است
مکن فریاد ای شحنه
مزن شلاق ای بی رحم
اگر زندان و گر مرگ است
اول دختران آماده مرگ ند
اینجا دردهای ما یکی
درمان ما همدردی عشق است
صدای ما ز جان دل
هوای ما هوای روشن عشق است
به سان رود ما رودیم
کنارساحل آرامیم گاه و گاه در مدیم
بسان موج بالایم
چو دریاییم عمیق و پردل و آبی
صدای دیگری چون موج می آید
پسرهای جوان دربند
اما با زبان تیز خود
چون شیر می غرند
اگر در بند و زنجیریم
صدای ما ولی هنوز
رسا و روشن و تیز است
اگر بر جسم شلاق است
اگر تیر و اگر صد تیغ در کار است
ولی فریاد ما باقی است بر شحنه
کنون زنجیر خود را پاره باید کرد
صدای شحنه لرزان است
عزیزانم اگر حرفی زدم از بهر ایمان است
من از ناموس و از غیرت و از ایمان می گویم
کنون باید به نزد قاضی پرعدل باید رفت
اگر قاضی کند حکمی
اگر آزاد باید کرد
اگر شلاق باید زد
فقط قاضی صلاح مملکت داند
پسرهای جوان با غمزه ای پر رمز
صلاح کار را با دختران گفتند
که پیش قاضی این شهر باید رفت
تا داد ستم های زمان گیرد
اگر قانون شهر این است
شکایت پیش او داریم
صدای داد می آید
و قاضی از بد بیداد می گوید
زلال آب عکس دختران دارد
و نا محرم نظر نا پاک می دارد
سزای مجرمی مرگ است
که از آبی لب خود تر کند اینک
که عکس دختران دارد
الا بی شرم مردان
نگاه خویش بر گیرید از آبی که عکس دختران دارد
الا ای دختران پرهیز از عشق وسزای آن
سزای مجرمان مرگ است
صدای دختری با خنده می آید
کجایی شحنه بیکار
چرا از مستی عشاق بیزاری
چرا دین خدا را لوث می داری
صدای دیگری از دور می آید
الا ای شحنه بیمار
کجای آب بی دین است؟
صدای خشم می آید و شلاقی
که بر اندام نرم دختران صد زخم می کارد
و زنجیری که بر دست پسرها قفل می گردد
صدای شحنه می آید
صدای نم نم باران صبحی پاک
و صد غنچه که از بوی سحر سرمست
به سوی زندگی با عطر می آید
صدای خش خش پای کسی از دور می آید
که بوی آشنایی در سبد دارد
سحر لبریز می آید
شکوفه با سلامی گرم
و بلبل نغمه ای سرمست می خواند
درخت نارون با تاک
درخت سیب با انگور
گل نرگس گل خوشبو
همه با هم سلامی گرمی می گویند
و بوی عشق می آید
کمی آن سو
دو دختر در کنارجو
جمال خویش را در آب می بینند
صدای آب می آید که می گوید
صدای عشق می آید
پسرهای جوان آنسو
لبی از آب می جویند
که عکس دختران دارد
ولی ناگه صدای شحنه می آید
..........
این داستان ادامه دارد
گاه از ساحل دور می شود و گاه بر ساحل یورش می برد
طغیان گرست اما ویران گر نیست اگر هم ویرانی کند در جای دیگر آباد ی می سازد
عده ای می روند و عده ای می آیند
عده ای می میرند و عده ای متولد می شوند
واین سنت شیرین حیات است
پس همراه با زندگی روان باشیم و از رفتن نهراسیم
همراه با رود حرکت کنیم تا زیبایی ها را ببینیم
چون دریا بزرگ و عمیق و گسترده باشیم
بر امواج دریا سوار شئیم تا غرق نگردیم
همراه با سحر نغمه شادی سرائیم
و شادتر از بلبل بر شاخسار زندگی بخوانیم
بر زندگی بوسه زنیم و از زیبایی هایش بوسه گیریم
بر لب لعل مادر زمین نقش بوسه کاریم
از خاک نرم و نمناک ساحل جوانی خانه آینده سازیم
و با غایق تند کارون پیما سوار شویم تا همره امواج بالا و پایین رویم
محبوب من
امروز برای فردا زندگی کن و فردارا را قربانی امروز مکن
آن که رفت یادش در خاطر همه ست اما خاطر او با افسردگی ما افسرده تر می شود
از امروز
موتور زندگی را روشن کن
بر اسب رفتن زین ببند
کمر بندها را ببند
بر لب نقش لبخند ببند
با تبسم شیرین به زندگی بخند
و سوار بر موج زندگی امواج را بشکاف
گاه گاهی هم به گذشته بنگر
و گذشتگان را با فاتحه ای یاد کن
و آنان را با شادی خویش شاد کن
باز هم مرا با ۰۰۰های خوبت مست کن
شاداب چو صبح زندگی باش
از غصه مرگ هر عزیزی
یک قصه بساز و شادی زی باش
دل بهر فنا و نیستی نیست
باقی به جهان چو زندگی باش
رنجی که تو داری همه دارم
در سوک پدر سخت عزادار و غمینی
من نیز ز رنج تو بسی غمزده زارم
